เว็บบอร์ด ชมรมคนรัก ยอดนักสืบจิ๋ว โคนัน
พื้นที่ส่วนกลางสำหรับคนรักโคนัน รวมข่าวสารและสาระมากมาย
 ลืมรหัสผ่าน
 ลงทะเบียน
ดู: 1108|ตอบกลับ: 1

FanFic ยอดนักสืบ(จิ๋ว)โคนัน Part 2

[คัดลอกลิงก์]
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย nongney18683 เมื่อ 17/10/2015 16:45

"บ้าน่าครับ เก็นตะคุง ของแบบนั้นไม่มีอยู่ในโลกหรอกครับ" มิซึฮิโกะพูดบ้าง
     "ว่าแต่โคนันคุง มีคนทำตัวลับๆล่อๆอยู่หน้าบ้านด้วยล่ะจ้ะ คนๆนั้นใส่ชุดทึบๆอยู่ใต้ต้นไม้ในบ้านด้วยล่ะ" อายูมิบอก
   โคนันหันหน้าไปมองไฮบาระ
     "หรือว่า......."


     "ด็อกเตอร์ รออยู่ตรงนี้นะ ห้ามตามผมออกไปเด็ดขาดเลย!!!" โคนันพูดเสียงดังเฉียบขาดพลางค่อยๆเดินออกไปยังประตู
     "....." ไฮบาระไม่พูดอะไรท่าทางหวาดกลัว (เล็กน้อย)
     "พวกนายก็เหมือนกัน!!! ห้ามตามออกไปเด็ดขาด" โคนันคำรามใส่เด็กทั้งสามที่จะพยายามตามโคนันออกไป
     

     "พวกเราเป็นขบวนการนักสืบเยาวชนไม่ใช่รึไงกันครับ พวกเราต้องช่วยร่วมมือกันสิครับ ใช่ไหมครับเก็นตะคุง"
มิซึฮึโกะพูดออกมา
     "ใช่ๆ พวกเราต้องช่วยกันสิ" เก็นตะเสริม
     "นี่มันไม่ใช่เรื่องของเด็กๆอย่างพวกนายซะหน่อย!!!!" โคนันบอกพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เรียบ
     "นายน่ะก็เป็นเด็กไม่ใช่รึไงกัน" เก็นตะโต้
     โคนันชะงักกับคำว่าเป็นเด็ก ใช่สิตอนนี้เขาคือเอโดงาวะ โคนันนี่นา ไม่ใช่คุโด้ ชินอิจิเสียหน่อย
     "แต่ถึงยังไงนี่มันไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อย" โคนันบอกตอนนี้เริ่มควบคุมอาการ (แอ๊บเด็ก) ไม่อยู่แล้ว
     "ท...ทั้งสามคน...." อายูมิพูดอย่างอึ้งๆ
     "นี่ หยุดได้แล้ว!" สิ้นเสียงไฮบาระทั้งสามก็เงียบโดยพร้อมเพรียงกัน (โดนคุณแม่ไฮบาระจัดการเข้าหน่อยเงียบฉี่เลย ฮาา)
     "ก็อย่างที่เอโดงาวะบอกล่ะนะ โคจิมะกับซึบุรายะคุงมันไม่ใช่เรื่องของเด็กอย่างพวกนายซะหน่อย"
     "แล้วนายเอโดงาวะ นายก็เลิกทำตัวงี่เง่าเหมือนเด็กสักทีได้ไหม" ไฮบาระพูดพลางมองตาขวางไปที่โคนันพร้อมเน้นที่คำว่าเป็นเด็ก
     "เจ้านั่นก็เป็น....." เก็นตะพูดออกมาได้เพียงครึ่งประโยค
     "แล้วฉันขอสั่งให้นายเลิกพูดคำนั้นด้วย โคจิมะคุง" ไฮบาระพูดขึ้นต่อเหมือนไม่เคยมีอะไรมาขัดจังหวะ
     เก็นตะหยุดชะงักทันที
     "-ให้ตายสิ สั่งอย่างกับเป็นแม่ฉันเลยนะเธอนี่...-" โคนันคิดในใจพลางมองตาเขียวไปยังไฮบาระ
      "-มองฉันด้วยสายตาอย่างนั้นอีกแล้วนะมันหมายความว่าไงกัน-" ไฮบาระส่งกระแสจิตตอบกลับไป(?)
และทำตาโตขมวดคิ้วใส่โคนัน
      "-ก็เปล่านี่?-" โคนันพูดตอบไฮบาระในใจ
     "นี่ ชินอิจิ  สรุปไม่ต้องไปดูคนน่าสงสัยแล้วหรอ เอ่อ.....ฉันหมายถึงโคนันคุงน่ะ" ด็อกเตอร์อากาสะเสริมประโยคท้ายลงไป เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของเด็กๆทั้งสามคน
     "ให้ตายสิพวกนาย ทำฉันเสียเวลาจริงๆ" โคนันพูดและรีบร้อนรนเดินไปที่ประตู
     "นี่ไอจัง วันนี้โคนันคุงดูแปลกๆไปเนอะ ดูอารมณ์เสียยังไงไม่รู้ ไม่สมเป็นโคนันคุงเลย" อายูมิถาม
     "-คุโด้คุง-" ไฮบาระคิดในใจอย่างแผ่วเบา (นางกลัวใครได้ยินน่ะ)
     
       โคนันเดินไปที่บริเวณประตูแล้วค่อยๆมองลอดไปยังตาแมว (รูเล็กๆตรงกลางประตูนั่นล่ะ เรียกอย่างนั่นล่ะมั้ง)
     "มองจากตรงนี้ไม่ค่อยจะเห็นเลยแฮะ" โคนันพึมพำเมื่อเห็นเงาของบุคคลปริศนาพร้อมกับค่อยๆถอยออกมาจากประตู แล้วออกวิ่งมาที่ประตูอีกด้าน (ด้านหลัง) ของบ้านด็อกเตอร์ทันที
     "นี่จะไปไหนน่ะคนร้ายอยู่ทางหน้าบ้านนะ ชิน..... โคนันคุง" ด็อกเตอร์ตะโกนไล่หลัง (แบบเบาๆ) เพื่อถามโคนัน แต่ดูเหมือนว่าโคนันจะไม่ได้ยิน เขาตั้งหน้าตั้งตาวิ่งไปจนถึงประตูบานนั้นแล้วเปิดประตูเดินออกไป

     "หน็อยแน่ เจ้าพวกนั้นตามมาถึงนี่เชียวหรอนี่" โคนันนึกพร้อมกับเบาฝีเท้าลงเมื่อใกล้จะเดินมาถึงบริเวณหน้าบ้าน      
       โคนันเดินเลียบๆเคียงๆกับตัวบ้านพลางใช้มือขวาเปิดฝานาฬิกายิงยาสลบไว้....
     จนทันใดนั้นเองเขาก็พบตัวผู้ต้องสงสัยกำลังแอบอยู่ที่ใต้ต้นไม้ข้างในบ้าน ลักษณะของผู้ต้องสงสัยมีลักษณะตัวใหญ่เพราะเสื้อโค้ตสีดำที่เขาใส่อยู่
     "-อะไรกัน เข้ามาข้างในบ้านเลยรึนี่?-" โคนันนึก
     "-ถ้าเป็นเจ้าพวกนั้นจริงๆไม่น่าจะเป็นอย่างนี้นี่นา ไฮบาระยังพูดเลยนี่ว่าถ้าใช่ทำไมถึงเคลื่อนไหวโจ่งแจ้งแบบนี้กันล่ะ-" โคนันนึกต่อไปอีก ตอนนี้โคนันเริ่มเข้าใกล้เป้าหมายแล้ว
       -กร๊อบ!!!-
     มีเสียงกิ่งไม้หักดังขี้น บุคคลปริศนาหันมามองที่ต้นเสียง (และยืนสตั้นไปสามวิ)
พร้อมกับออกวิ่งไปนอกประตูรั้วบ้านทันที
     "ย...แย่แล้ว รู้ตัวงั้นแล้วหรอเนี่ย" โคนันพูดออกมาพร้อมกับออกวิ่งตามไปทันที
     "เดี๋ยวก่อนนะ หรือว่าคนๆนั้นจะเป็น....? แต่ยังไงก็เถอะหนีฉันไม่พ้นหรอกน่า"
บุคคลน่าสงสัยมองมาข้างหลังขณะที่วิ่งหนีโคนัน
       -โครม!!- บุคคลปริศนาสะดุดพื้นล้มหัวคะมำตำดินเพราะไม่ได้มองทาง
      "ที่ยิงนี่กันพลาดก็แล้วกัน" โคนันได้โอกาสรีบยิงเข็มยาสลบไปที่ท้ายทอยทันที (ก็อย่างว่าเด็กแว่นทำได้(เกือบ)ทุกอย่างนี่นา)
และแล้วบุคคลปริศนานอนแน่นิ่งไป
     "จับได้แล้ว! ว่าแต่ตายรึเปล่าน่ะ" โคนันพูดเสียงเบาพร้อมค่อยๆเดินไปยังบุคคลปริศนา
     "ถ้าเป็นอย่างที่คิดไว้ล่ะก็นะ....." โคนันพูดพร้อมกับเปิดหมวกของบุคคลปริศนาออก
     "ว่าแล้วเชียว แต่ว่าเราจะทำยังไงกับร่างที่นอนขวางถนนอยู่อย่างนี้ล่ะ" โคนันพินิจ
     "ใช่แล้ว...." โคนันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง
     "ด็อกเตอร์ มารับผมหน่อยสิที่ซอยข้างๆบ้านด็อกเตอร์น่ะ"
     "(ชินอิ...โคนันคุงจับคนร้ายได้แล้วหรอ)" ด็อกเตอร์ถาม
     "ใช่ครับ"
     "(อืมได้แล้วฉันจะเอารถไปรับละกัน)" สิ้นเสียงด็อกเตอร์โคนันก็กดวางสายโทรศัพท์
     "คราวนี้ก็หาคำแก้ตัวสินะ โคนัน" โคนันพูดกับตัวเอง

   






โปรดติดตามตอนต่อไป

Updateนิยายก่อนใครคลิก
โพสต์ 19/10/2017 20:43:39 จากอุปกรณ์พกพา | ดูโพสต์ทั้งหมด
สัตว์เลี้ยงคู่กาย
ใช้คำพูดเหมือนต้นฉบับเลยค่ะ ทำให้นึกภาพตามออกเลย เพราะคำพูดของแต่ละคนจะแสดงความเป็นเอกลักษณ์ //ติดตามอยู่นะคะ
อย่าพิมพ์ตอบมั่วๆ โพสต์อีโมล้วน หรือพยายามปั่นโพสต์ เพื่อเอาเครดิตหรือดูเนื้อหาอย่างเดียว
ขอให้จริงใจในการตอบกระทู้ไม่ใช่โพสผ่านๆให้จบๆไป เพื่อเป็นกำลังใจให้กับเจ้าของกระทู้
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ปิด

ทีมงานขอแนะนำก่อนหน้า /1 ต่อไป

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้